Het is 30 december 2021. Ik zit heerlijk op de bank, laptop op schoot, uitzicht op zee. Vorig jaar zaten we hier ook. Toch voelt het nu zo anders. Vorig jaar had ik een constante paniek in mijn lijf. Een gejaagdheid, alsof ik steeds op adem moest komen, dat ging maar niet weg. Niet tijdens de strandwandelingen alleen, podcastjes luisteren, gewoon zittend op de bank. Op de terugweg naar huis, ik weet het nog zo goed, vroeg ik met een soort wanhoop aan Jasper: wat moet ik nou? Die ene dag werken op school bracht, samen met de lock down, vooral spanning in plaats van ontspanning. Het niet hebben kunnen opladen en ontladen dat jaar hielp ook niet. Maar was dat het alleen? De tranen zaten continu hoog en vaak vloeiden ze ook. Om het minste op geringste. Ik had er geen controle over. Heel vervelend, want controle heb ik graag. Jasper vroeg aan mij: wat zou je het allerliefst willen? Tja, wat wilde ik eigenlijk? Ik wilde Gratitude wel groter maken. Maar dat was niet realistisch, vanwege het feit dat meer dan een dag werken er niet inzit. Tenminste, meer dan een dag opvang voor Emmie zit er niet in.  Dat voelde als een enorme beperking voor me. Tuurlijk, men zegt vaak: waar een wil is, is een weg. Maar was het maar zo simpel. Jasper heeft een eigen zaak en is niet meer zo flexibel als bij zijn vorige baan en Emmie heeft na school rust nodig en een BSO is geen optie voor haar. Ik wil voor haar zoveel mogelijk de rust bewaren, want daar worden we alle drie gelukkiger van. Maar goed, dat heeft dus wel consequenties. En die worsteling brak me op.

Tijdens de eerste online vergadering, na de kerstvakantie (nog steeds in lock down) met school brak ik, weer. En na een telefoontje met mijn leidinggevende kwam ik er ook achter dat even niet werken voor nu misschien beter was. Met tegenzin aanvankelijk, maar later met een soort overgave. Het moest maar. Ook de gesprekken met de bedrijfsarts en met de praktijkondersteuner. Het moest maar. Maar het moeten voelde al snel als mogen. Want het was best fijn om die tranen te laten, te praten, te ontladen. Zonder oordeel, met af en toe een welkom advies. Maar vooral met een erkenning.  We gingen terug in de tijd, vijf jaar terug. De zwangerschap, de bevalling, de tijd daarna. Maar ook het heden. Het besluit van Jasper en mij niet nog een kindje te wensen. Dat brak me ook op. Ik was er al zo’n drie jaar mee bezig, met die worsteling. Wat wilde ik, waar deden we goed aan, hoe zou dat gaan, wat zou het betekenen voor Emmie, voor ons, voor het kindje? Zoveel vragen. Ik stond er mee op en ging er mee naar bed, letterlijk. Zo vermoeiend. Nadat we echt het besluit hadden genomen, voelde ik rust, maar dat duurde niet heel lang. De twijfel zat altijd aan de oppervlakte. Nu, na een jaar, weet ik dat we er goed aan doen, die wens te laten varen. Natuurlijk, blijft er een verlangen, maar dat is een verlangen naar een ander plaatje. En dat plaatje is simpelweg niet ons leven. En ook dat moest naar de oppervlakte en aandacht krijgen. Dat besef.

Ook heb ik onlangs het besluit genomen niet meer als leerkracht te werken. Het maar niet kunnen voldoen aan de verwachtingen, het altijd bereikbaar moeten zijn (zo voelde het tenminste), het werk niet los kunnen laten, was zwaar, in een al zware periode. Maar ook dat besluit viel me zwaar. Jeetje, ik had me toch niet voor niks tien jaar geleden om laten scholen? Ik vond het altijd heel leuk leerkracht te zijn. Haalde er enorme voldoening uit. Maar niet meer voor maar een dag. Ik kon er niet meer uithalen wat ik graag wilde. Het vroeg meer van me dan dat het me bracht. En ik zie nu dat ik vooral energie moet krijgen, want af en toe wordt er meer dan genoeg energie gevraagd. Gelukkig kreeg ik de kans een dag in de week te werken in een hele leuke winkel. Maar ook het aanpakken van die kans ging niet vanzelf. Hoe stom ook, maar het voelde als falen. Niet je studies gebruiken, geen carrière maken, zoals mijn leeftijdsgenoten en oude klasgenoten. Het al niet meer dan twee dagen kunnen werken en dan ook nog eens financieel niet veel bij kunnen dragen. Gelukkig zette ik die knop om. Vooral ook door het uit te spreken, erover te praten. En door trots te zijn op wat ik wel doe. Onze sieradenlijn, wat ik daar al mee bereikt heb. Alles thuis op rolletjes laten lopen. Emmie die zich zo goed ontwikkelt. Genoeg om trots op te zijn. En genoeg om gelukkig van te worden. En nu zie ik het ook echt zo. Want, wat is het leuk om in die winkel te werken. Leuk contact met klanten, hoofd leeg, weinig stress en vooral genieten. Het klinkt een beetje als eind goed al goed en dat is het misschien ook wel.

Natuurlijk, de hobbels zijn er. Maar die ga ik nu met een totaal andere gemoedtoestand tegemoet. Ook deze lock down. We maken er wat van. Nu alles eruit is, voelt het zoveel lichter.

Ik zit hier nu met een glimlach, een rustig lijf en een rustig hoofd.  Op naar 2022.

3 reacties

  1. Wat ontzettend mooi geschreven en wat fijn voor jou/ jullie dat je balans hebt gevonden. Volgens mij zagen we vorig jaar een foto van jou en toen viel Richard die onrust die je uitstraalde op. Verwachtingen: jaren geleden, lang voor roos er was, had ik daar ook last van. Het kostte mij toen ook moeite maar met wat hulp heb ik er veel van geleerd. En maak ik keuzes die mij gelukkig maken. Het gaat erom dat je gelukkig bent samen met de mensen die je lief hebt. Hobbels overwin je dan ook met minder moeite.

  2. Zo mooi beschreven en ongelooflijk hoe parallel ons leven op dit moment verloopt. Waar jij bent ben ik nog niet, nog niet. Maar zo fijn om te lezen dat het kan, dat het komt. Hoop en vertrouwen dat is wat je mij geeft en daar ben ik je heel dankbaar voor.

  3. Ik zit hier met tranen in m’n ogen. Wat heb je dit weer mooi verwoord! We zijn zo ontzettend trots op jou/jullie! We houden van je ❤️

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten