Daar gaat ze, na bijna twee weken thuis, weer naar school. Een nieuwe klas: de Padvinders.

Precies twee jaar geleden begon ons meiske als kleuter op de Mytylschool bij de Houthakkers. Het had nogal wat voeten in aarde om Emmie op deze school te krijgen. Het hele toelaatbaarheidsverklaringsverhaal (tlv) van een vorige blog. Maar twee jaar geleden, na de voorjaarsvakantie mocht ze dan toch eindelijk naar school.

Ze had het direct zo naar haar zin. Ze is erg leergierig. Helaas kwam de eerste Corona lock-down al na 3 weken en was Emmie weer thuis. In mei ging de school weer open en gingen we alweer richting de zomer. Na de zomervakantie ging Emmie gewoon lekker verder in haar vorige klasje.

Op naar de tweede lock-down.

Qua onderwijs was het natuurlijk een rampjaar. Toch kregen we positieve berichten vorig jaar februari. Emmie deed het cognitief erg goed, maar op sociaal-emotioneelvlak was ze wel nog jong en speels. Samen met de leerkracht waren we het erover eens dat Emmie cognitief al best wat meer aankon, maar dat ze nog niet toe zou zijn aan de middenbouw na de zomervakantie. School kwam met een geweldige oplossing voor de kinderen die echt al toe waren aan de volgende stap, maar de veiligheid van de kleuterklas nog wel nodig hadden. Er kwam na de zomervakantie een Padvindersklasje, waar een aantal kindjes (Emmie dus ook) in de ochtend wat groep 3 materiaal aangeboden kregen en verder gewoon meededen met de Houthakkers. Fantastisch! Ook Emmie vond dat erg leuk. Ze is vol van schrijven, lezen en rekenen.

Drie weken geleden kregen we tijdens het voortgangsgesprek ineens te horen dat de Padvinders een echte klas zou worden na de voorjaarsvakantie en dat Emmie daar zal gaan starten, met een nieuwe juf en meester. Zo, een kleine achtbaan aan gevoelens en gedachten ging door ons hoofd. Super trots dat Emmie het zo goed doet. Wat ontzettend fijn dat school dit zo organiseert en deze kinderen zo toch uitgedaagd worden en begeleid worden op hun eigen niveau.

Maar jeetje, dat betekent ook afscheid nemen van de fijne juffen en assistentes, die Emmie nu zo goed kennen en begeleiden. Betekent ook dat we Emmie dit moeten uitleggen. Daar zouden we in eerste instantie nog een weekje voor hebben, maar omdat de nieuwe juf al kennis kon komen maken, werd dat al twee dagen later. Dus aan tafel ’s ochtends rustig proberen uit te leggen dat Emmie na de vakantie in een nieuw klasje zou komen, wel met een paar van haar vriendjes en vriendinnetjes, maar ook met een nieuwe juf en dat die juf die dag al even op bezoek zou komen.

Dat koppie toen. Grote ogen, stil, verwerken. Toen kwamen er vragen. Een beetje paniek. We probeerden de vragen zo goed als mogelijk te beantwoorden, maar op sommige vragen hadden wij het antwoord ook niet. Zoals, waarom moet ik nu naar een andere klas en straks na de zomer weer? Ga ik dan wel na de zomer na de middenbouw? En komen mijn andere vrienden dan ook weer bij mij in de klas? Waar is dan de middenbouw? Enz. enz. Het bracht veel onrust met zich mee die week. Daarom de juf gevraagd of we de week voor de vakantie nog even samen konden komen om die vragen te bespreken. Helaas. Emmie werd ziek, maar juf ook. Daar baalde ik zo van, want het zou toch heel vervelend zijn als Emmie niet meer op school zou kunnen komen voor de vakantie en dan na de vakantie ineens in een andere klas zou zitten. En ook geen afscheid had kunnen nemen.

Gelukkig ging het steeds iets beter met Emmie en stelde juf voor om woensdag (de klas was thuis ivm personeelstekort door Corona) even naar school te komen. De klassenassistent (dit woord dekt totaal niet de lading voor zo’n ervaren topper als deze) was wel aanwezig om de Padvinderklas in te richten en klaar te maken. Zij wilde wel even met ons de vragen van Emmie bespreken.

Dus daar waren we woensdag voor de vakantie op school. De klassenassistent nam Emmie mee aan de hand naar de nieuwe klas en nam echt alle tijd. Emmie kon haar vragen stellen, de klas al zien, zelfs een beetje meehelpen met klusjes. Ook gingen we samen even naar de middenbouwvleugel en keken we daar even in de klas. Alles op het gemak, met aandacht. Echt geweldig!

En gelukkig was Emmie vrijdag voor de vakantie weer beter om afscheid te nemen. Het was echt een feestje. Verkleed als dokter ging Emmie naar school en heeft een topdag gehad.

Tijdens de vakantie geen één vraag meer gehad. Geen onrust. Geen paniek. Vol vertrouwen.

Dus daar ging ze vanmorgen, als Padvinder, met vrolijk koppie, vol verwachting, om een nieuw pad te bewandelen.

Wat zijn wij toch blij met deze school. En wat hopen we toch dat de commissieleden van de commissie van advies (die de tlv moeten afgeven) dit ook zien en begrijpen. Dit meisje is hier op haar plek.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten