Eerlijk gezegd keek ik er niet echt naar uit. We zouden het eigenlijk ook helemaal niet doen. Emmie vond het zelf te druk en het hoefde voor haar ook niet per se. Tot ongeveer een kleine twee maanden geleden. Na school, kreeg ik heel voorzichtig de vraag: stel hè mama, een voorbeeld, als ik nou wel een kinderfeestje wil geven…. Zou dat kunnen? De schat! Goed over gehad. Wat het inhoudt en of ze het echt wil. JA!

Nou dan regelen we dat! Een afspraak over hoeveel kindjes, een paar. Uiteindelijk kwamen we op vijf, maar gaandeweg kwamen er steeds meer kindjes bij. Door ziekte en andere activiteiten toch op vijf gekomen. En dat was meer dan genoeg, bleek.

Toen nadenken over wat en waar. Tips gekregen van een bevriende kinderfeestjes-expert: knutselen, bingo, speurtocht…

Maar hier in huis niet handig. Emmie haar “bff” is rolstoel gebonden en ons huis is niet echt rolstoelvriendelijk. Gekozen voor de @mikkelhorst. Een hele leuke ecologische zorgboerderij. Daar kun je ook kinderfeestjes geven. Maar bij het lezen van het feestpakket veel “maren”. Taart, snoep, waterbeestjes vangen. Gebeld over wat er mogelijk was. In eerste instantie bleek dat niet veel. Lastig ivm lage vrijwilligersbezetting in het weekend. De moed zonk me in de schoenen. Wat nu? Dat deelde ik met de medewerker. Ze begreep dat wel. Later die week werd ik teruggebeld. Ze had overlegd met de vrijwilligers, want eigenlijk vonden ze het van de zotte dat zij zelf een prachtige werkplek zijn voor (jong) volwassenen met een beperking of syndroom, maar dat zij dan niet een aangepast feestje kunnen aanbieden aan kinderen met beperking of syndroom.

Dus… we mochten de kantine gebruiken, ze konden fruit halen voor fruitspiesjes ipv taartjes versieren met snoep en slagroom, in de kantine zouden tafels klaar staan met een sjoelbak, blikgooien en kleurplaten. In plaats van waterbeestjes uit de sloot vangen, konden ze wel een leuke speurtocht voor in de kinderboerderij maken. En alles volledig rolstoeltoegankelijk. Top! Ik kon er wel om janken, zo fijn!

Eigenlijk zouden we het feestje een week na Emmie haar verjaardag geven, maar toen ging de hele speeltuin van de Mikkelhorst op de schop. Die zou na 14 november weer toegankelijk zijn. Gekozen voor afgelopen weekend. Niet ideaal, blijkt nu achteraf ook vooral, met alle andere drukte van Sint Maarten, Sinterklaas en verjaardagen. Maar ja… De afgelopen week heeft Emmie ’s middags twee keer thuis geslapen. Echt nodig. Zo kon ze de zaterdag ook redelijk volhouden. In de ochtend een kleine uitbarsting, ontladen, en gedurende de dag zat de spanning hoog. Maar, de lol ook!

We waren lekker op tijd, zodat wij nog wat dingen klaar konden zetten. Wat een lieve vrijwilligers ook. Zo behulpzaam. En wat een leuke gezellige plek hadden we in de kantine. De vriendjes en vriendinnetjes druppelden binnen en ze werden met ontzettend veel enthousiasme onthaald door Emmie. Ze konden eerst even kleuren, terwijl we wachtten op iedereen. Papa’s en mama’s waren gezellig mee om hun kindje te begeleiden als dat nodig was. Daarna begonnen met de speurtocht, heel leuk. Fruitspiesjes gemaakt, cadeautjes uitgepakt, bingo gespeeld (daarbij werd de spanning behoorlijk hoog, maar samen er toch een leuk spel van kunnen maken) en daarna nog even los in de speeltuin. Na twee uur feestvieren was het voor de meeste kindjes wel klaar en hebben ze al knuffelend en high-five-end met een grote glimlach afscheid genomen.

Het eerste eigen kinderfeestje… we zagen er een beetje tegen op, ik had er ook spanning van, maar we kijken er nu met een grote glimlach op terug. Die blije koppies, de vriendschappen, het begrip en geduld van de andere ouders, het elkaar nemen zoals we zijn van de kinderen. Prachtig! Volgend jaar weer zo, maar dan wat eerder in de maand 😊

GRATITUDE

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten